1434718095-park-praski-(5)

Jaką historię kryje Park Praski?

Park Praski jest najstarszym parkiem publicznym Warszawy. Początkowo nazywany Aleksandrowskim lub Aleksandryjskim, po 1916r. przemianowany został na Praski. Powstał w latach 1865-1871, według projektu Jana Dobrowolskiego, na prawym brzegu Wisły, na piaskowych madach rzecznych i podmokłych terenach wykorzystywanych jako łąki i pastwiska.

Park o powierzchni 30 ha usytuowany był pomiędzy dzisiejszymi Al. Solidarności i ulicami Łukasińskiego i Jagiellońską a Wisłą, w rejonie obecnego mostu Gdańskiego. Założony został w stylu krajobrazowym, a od strony Wisły zachowano istniejące nadrzeczne zarośla. Główną osią kompozycyjną była aleja prowadząca przez cały park, od dzisiejszego placu Weteranów w kierunku płn.-zach. w rejon dzisiejszego mostu Gdańskiego. Aleja główna oraz graniczna ulica Michałowska (dziś Łukasińskiego) wpisywały się w gwiaździsty układ placu Weteranów. Park posiadał powiazania widokowe poprzez Wisłę ze Starym Miastem i Zamkiem Królewskim. W tych czasach w parku brakowało wyposażenia. Ławki zastępowały kamienne bloki powstałe po budowie mostu, a stoły i ławy zbite z desek ustawione były w miejscu jadłodajni na świeżym powietrzu. W początkach XX wieku urządzono na terenie parku dwa place zabaw dla dzieci.

W 1916 został przemianowany na park Praski. W latach 20-tych XX w. północną część parku, aż do ulicy Ratuszowej, wydzielono pod nowo zakładany Ogród Zoologiczny. W okresie międzywojennym był to park znany z licznych urządzeń rozrywkowych, m.in. z lunaparku, w tym czasie przybyły tu m.in. parkowa pijka z 1936 i popiersie Elizy Orzeszkowej z 1938 roku autorstwa Henryka Kuny. W okresie powojennym park podupadł i stracił swój rozrywkowy charakter. Pojawiły się tam rzeźby zwierząt: metalowej żyrafy, a także mniejsze, kamienne figury słonia i żubra. Po 1951 r. park został powiększony o teren leżący pomiędzy dzisiejszą ul. Jagiellońską a Łukasińskiego, a autorką projektu tej części była inż. A. Scholtz. Dziczejący park na początku lat 90. XX wieku został poddany zabiegom renowacyjnym – pojawiły się m.in. nowe urządzenia na placach zabaw i uporządkowano zieleń. Na początku lat 90. spłonęła muszla koncertowa. Została odbudowana w 2 połowie lat 90. ze sceną o powierzchni 170 m².

Podstawowym elementem kompozycyjnym części zachodniej parku jest elipsoidalna aleja obwodnicowa przecięta dwiema alejami głównymi. Dominującym elementem części wschodniej jest ul. Łukasińskiego będąca obecnie ciągiem spacerowym parku. Wśród drzew przeważają topole, klony, lipy, wiązy i jesiony a także kasztanowce i robinie białe, a z drzew iglastych świerki, daglezje oraz modrzewie. Park posiada plac zabaw, muszlę koncertową i szereg rzeźb ogrodowych (najbardziej charakterystyczna jest metalowa żyrafa). W bezpośrednim sąsiedztwie parku, przy Al. Solidarności znajduje się wybieg dla niedźwiedzi administrowany przez ZOO.

Od 1998 park nosi nazwę Park Praski im. Żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego. Park jest wpisany do rejestru zabytków wraz z Ogrodem Zoologicznym z dnia 3 lipca 1990.

Zobacz również

blog comments powered by Disqus