traktpraski

„Trakt Praski”, czyli szlak dla pieszych i rowerzystów, który zepnie dwa brzegi Warszawy

Pomimo stopniowego powrotu życia nad Wisłę jej dolina nadal stanowi barierę pomiędzy lewobrzeżną i prawobrzeżną Warszawą (…) Stworzenie pieszo-rowerowej drogi, która połączyć miałaby ulicę Karową poprzez kładkę z ulicą Okrzei oraz dalej z ulicą Ząbkowską i Kawęczyńską mogłoby stanowić impuls dla rozwoju Pragi Północ, a tym samym wspomóc proces jej rewitalizacji – czytamy w nagrodzonej przez SARP pracy dyplomowej Małgorzaty Dembowskiej, która stworzyła koncepcję realizacji Traktu Praskiego łączącego Powiśle z warszawską Pragą.

Założenia autorskie:

Spacer na Pragę

Z perspektywy użytkowników rejonu Śródmieścia Warszawy Praga nadal pozostaje miejscem odległym, a system miejskich powiązań zdecydowanie faworyzuje kierunek wzdłuż rzeki, po jej lewej stronie. Istniejące mosty zaprojektowane zostały z myślą o ruchu samochodowym; łącząc główne arterie komunikacyjne po obu stronach Wisły nie zapewniają atrakcyjnej oferty usługowej i przestrzennej w bliskim ich dystansie, co z kolei nie stanowi odpowiedniej motywacji do spontanicznego “spaceru na Pragę”.

Otwarcie II linia metra jest szansą na przyciągnięcie większej ilości użytkowników w rejony prawobrzeżnej Warszawy, jednak dopiero bezpośrednie powiązanie piesze pozwoliłoby w pełni połączyć miasto. Jest ono możliwe ze względu na nieduży dystans dzielący centra dwóch nadrzecznych dzielnic – licząc od miejsca styku ulicy Karowej i Krakowskiego Przedmieścia potrzebowalibyśmy niewiele ponad 20 minut marszu lub 7 minut jazdy rowerem, aby dotrzeć w samo serce Pragi.

„Żyjący most”

Wisła w rejonie Warszawy jest rzeką szeroką. Kładka pieszo – rowerowa o długości 400 m z funkcją jedynie komunikacyjną i widokową na takim dystansie może być zatem niewystarczająco atrakcyjna dla potencjalnego użytkownika. Dlatego propozycją projektową jest w tym miejscu most pełniący funkcję budynku. Rozszerzenie funkcji kładki o ofertę usługową może uatrakcyjnić ciąg pieszy prowadzący na Pragę oraz jeszcze bardziej zbliżyć zarówno dwie sąsiadujące ze sobą dzielnice, jak i miasto do rzeki.

Oparcie projektu kładki o ideę “żyjącego mostu” może skrócić odczuwalny dystans dzielący dwa brzegi również dzięki zapewnieniu ochrony przed wiatrem lub innymi, niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Ponadto koszty utrzymania budowy i utrzymania obiektu mogą zostać częściowo pokryte przez najemców powierzchni użytkowej.

Możliwości realizacji

Realizacja przedsięwzięcia polegającego na połączeniu dwóch części miasta nie jest zależna od możliwości budowy mostu przez Wisłę. Inwestycję tę powinny poprzedzić działania mające na celu stworzenie przyjaznej przestrzeni publicznej i bogatej oferty usługowej w obszarze jej oddziaływania.

Do tego niezbędne jest ograniczenie ruchu samochodów na całej długości traktu – tegoroczna decyzja o wyłączaniu z ruchu ulicy Ząbkowskiej w wakacyjne weekendy może być pierwszym krokiem w tym kierunku. W sposób naturalny zmiany te mogłyby w przyszłości objąć przestrzeń ulicy Okrzei, co pozwoliłoby na początek połączyć centrum Pragi z Wisłą. (…) Dzięki takim działaniom najbardziej kosztowny element założenia – kładka stanowić będzie ostatni etap budowy traktu, a w momencie powstania połączy dwa interesujące i atrakcyjnie zagospodarowane rejony Warszawy.

Opracowano na podstawie pracy dyplomowej Małgorzaty Dembowskiej pt. „Trakt Praski . Połączenie lewobrzeżnej i prawobrzeżnej Warszawy jako czynnik wspomagający proces rewitalizacji Pragi Północ”.

Źródło:

www.mdembowska.pl

Zobacz również

blog comments powered by Disqus