IMG_6938_a

Zachwycające wnętrze praskiej cerkwi św. Marii Magdaleny

Cerkiew prawosławna przy alei „Solidarności” 52 w Warszawie, wzniesiona w II połowie XIX w., na potrzeby rosnącej społeczności rosyjskiej osiedlającej się w rejonie dzisiejszej Pragi-Północ, a także w celu utrwalenia obecności architektury rosyjskiej w zabudowie Warszawy. Wnętrze budynku zachwyca do dzisiaj.

Świątynia zbudowana jest na planie greckiego krzyża orientowanego ołtarzem na wschód z nieco wydłużoną nawą główną. Uwieńczona jest czterospadowym dachem o falistym, półokrągłym kształcie. Ukoronowaniem poszycia jest pięć cebulastych kopuł umieszczonych na wysokich oktagonalnych (ośmiobocznych) barabanach, z których zachodnie pełnią funkcję dzwonnicy. W zachodnich barabanach umieszczono 9 dzwonów odlanych w Westfalii. Ponad kopułami unoszą się sześcioramienne krzyże. Ściany dodatkowo ozdobione są płaskorzeźbami o roślinnych motywach i okrągłymi tondami, które w XIX w. wypełniały freski.

Do końca XIX w. w cerkwi prowadzono prace zdobnicze. Złoceniami zajmował się Sieriebriakow. Plany ikonografii oraz same freski wykonali akademicy: Wasiliew i Winogradow. W ołtarzowej absydzie umieszczono zachowany do dziś jedyny fresk Wasiliewa „Ostatnia Wieczerza”, nad którą widnieje postać Boga Ojca. Pozostałe 27 fresków wykonał Winogradow. Naczynia liturgiczne, między innymi z czystego srebra, wykonał Sazikow. 

Głównym elementem wystroju wnętrza jest pozłacany ikonostas. Zachował się on w prawie niezmienionej formie. Ikony do niego wykonał również Wasiljew. Wszystkie ikony mają ponad dwa metry wysokości. W ołtarzu i ryznicy stały piece kaflowe. Główna nawa ogrzewana była poprzez podłogowe kratki nawiewowe połączone podpodłogowymi przewodami z piecami znajdującymi się w piwnicy świątyni (obecnie dolna kaplica). Ten typ ogrzewania, choć bardzo drogi, zapewniał czystość malowideł. 

W 1892 r., na pamiątkę 25 rocznicy (budowy świątyni (położenia kamienia l węgielnego), w lewej nawie cerkwi urządzono boczny ołtarz w cześć św. Hioba IPoczajowskiego patrona Warszawskiej (Diecezji. Powyższe działania miały praktyczny wymiar. Prawosławnej ludności (w Warszawie było tak wiele, że jedna |Św. Liturgia w niedzielę nie zaspokajała j duchowych potrzeb wiernych. 

W 1871 r. oddano do użytku dwukondygnacyjny budynek parafialny, obecną siedzibę zwierzchników Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. W budynku odbywały się coniedzielne spotkania z wiernymi, próby chórów i lekcje katechezy.

Świątynia została wpisana do rejestru zabytków 1 lipca 1965. Obecnie praska cerkiew pełni funkcje katedralne, a w budynku obok mieści się siedziba Metropolity Warszawskiego i Całej Polski, zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Zobacz również

blog comments powered by Disqus